De zorg, heeft zelf heel veel zorgen….

Een levendige discussie onder zorgautomatiseerders, medisch informatiekundigen, beleidsmakers en artsen vorige week brachten een tal van onderwerpen aan het voetlicht. Een avond waarvan uiteindelijk het gevoel niet kon ontgaan dat de Zorg zelf een behoorlijk zorgenkindje is.

Een paar onderwerpen die die avond de revue gepasseerd hebben:

.

  1. De patiënt die volgens de arts weinig tot geen kennis van zaken heeft over zijn eigen gezondheid, laat staan over welke behandeling wel of niet goed is voor de patiënt.
  2. De huisarts die door alle superspecialismen door de bomen het bos niet meer ziet en op de automatische piloot patiënten doorverwijst.
  3. Het koppelen van klinimetrie aan symptomen, waarbij dus informatie en automatisering beter tot zijn recht komt en dus een efficiënter zorgtraject kan bieden.
  4. Het reduceren van medicatiefouten voor de verpleegkundigen in UMC Maastricht, maar tegelijk voorbijgaan aan de toenadering en menselijke omgang bij behandeling van medicatie. Een discussie tussen vorm en inhoud. Stelling: verpleegkundigen kunnen alleen binnen het protocol verbeteren en dan alleen op de inhoud. Dit was een hele levendige discussie, kan medegedeeld worden!
  5. De aanbesteding GGZ EPD, dat deze voor de Top 5 GGZ’s in Nederland alleen interessant is, maar niet voor de rest van de Nederlandse GGZ instellingen.
  6. Zorginkoop bij Zorgverzekeraars gebeuren niet op basis van ratio, maar op basis van gevoel. (“Ja we mikken op een plafond van 110% in 2011”). Absurd eigenlijk.
  7. Tegelijk kwam hierbij de discussie over DBC’s en de fraudegevoeligheid ervan. Er is bekend dat binnen maatschappen, meer gedeclareerd wordt dat volgens hun eigen kwaliteitsprocessen en protocollen mogelijk is…rara hoe kan dat?
  8. Het ondergeschoven kind in geneeskunde dat “Klinische Besliskunde” heet. Iedere arts heeft dit vak zowat gehad, maar toch glijdt dit weg in de loop der jaren, al naar gelang de specialisatie, sneller, vaker of ingrijpender.
  9. De patiënt en hun Web 2.0 Identity, iets wat essentieel is bij het slagen van een succesvolle transitie naar e-patiënt erkenning.

Zoals gezegd een levendige, soms wat verhitte, maar vooral constructieve discussieavond over een tal van onderwerpen, die toch elk zijn effect hebben op de efficiëntie van de Zorg in z’n algemeenheid. De mening van KGVP in deze is dat de rol van de patiënt gewoonweg wederom wordt weggemoffeld. Misschien onbewust en helemaal niet met opzet, maar het wordt wel gedaan.

En vooroordelen van artsen dat mondige patiënten, neigingen van hypochondrie vertonen, notoire “zeurders” zijn, dat patiënten een voorschrift of lichamelijk onderzoek en kloppende diagnose verwachten is helemaal niet zo. Positief bekeken is het eerder een zegen om zulke mondige patiënten te hebben. Deze patiënten stellen zichzelf bloot, geven zich over aan de expertise van de behandelend arts, maar verwachten gewoon meer communicatie, kritische beredenering (en de uitleg van totstandkoming diagnose) en compassie jegens de patiënt. Zo kan de patiënt ook de behandelend arts helpen bij het voorkomen van fouten in hun klinische beslissingen. De patiënt verwacht geen perfecte persoon voor zich, dat is onmogelijk, maar men verwacht er wel eentje die met hen kan meeleven, uitleggen en vertellen waarom deze diagnose, hoe de diagnose tot stand is gekomen en wat er eventueel te wachten staat.

Goed, dit is niet 1-2-3 ingevoerd en ingesleten, dit zal best wel een generatie kosten. Maar de nieuwste generatie artsen, waarvan wij er ook een paar gesproken hebben, krijgen amper scholing in de aspecten zoals bediscussiëerd en dat is zeer spijtig. Klinische Besliskunde, Klinimetrie, Kennis van superspecialismen, Geautomatiseerde Intelligentie koppelen aan klinische ziektebeelden in welke mate dan ook, dit zijn allemaal zaken die meer en meer een rol zullen gaan spelen in de Zorg en zo de zorgen daarbinnen kunnen verminderen.

Geef uw mening in de reactiebox onderin aub!