Wie levert de zorg zoals het bedoeld is?

Tijdens het doen naar het grootschalige onderzoek tussen de diverse kwaliteitsmanifesten, aanbevelingen, indicatoren en -tig talloze andere documenten/resultaten, kon de gedachte mij niet ontkruipen dat er heel veel om de hete brij heen gepraat wordt als het ware. De hete brij is het aanpakken van de problemen in ons eigen land m.b.t. zorg. Artsen gaan op straat voor behoud van inkomen (terecht), Ziekenhuizen spannen rechtzaken tegen verzekeraars. Instellingen besteden honderden miljoenen aan allerhande superdeluxe informatiesystemen t.b.v. het verbeteren van de zorg? Zonder maar meteen al teveel conclusies te trekken hierover moest ik wel denken aan het volgende:
“hoe is nou hetgeen ik allemaal tegenkom te scharen met de motivaties van eerstejaars studenten geneeskunde en het toch maar niet eens kunnen worden over een eensgezinde norm voor kwaliteit in de zorg en dan deze ook nog eens naleven?”

Daarop doordenkend, vroeg ik mij af, wie levert nou de zorg met de motivatie, zoals het bedoeld is, zoals aanstormende, veelbelovende artsen ooit in gedachten hadden? (*1: Millan, 2005) De, meest in het oog springende, voorbeeld daarvan moet natuurlijk zijn: Medecins Sans Frontieres, oftewel Artsen Zonder Grenzen. Wat deze organisatie doet is niet beter te omschrijven dan in de toespraak voor het ontvangen van de Nobel Prijs voor de Vrede in 1999.


Citaat: Our action is to help people in situations of crisis. And ours is not a contented action. Bringing medical aid to people in distress is an attempt to defend them against what is aggressive to them as human beings. Humanitarian action is more than simple generosity, simple charity. It aims to build spaces of normalcy in the midst of what is profoundly abnormal. More than offering material assistance, we aim to enable individuals to regain their rights and dignity as human beings. As an independent volunteer association, we are committed to bringing direct medical aid to people in need. But we act not in a vacuum, and we speak not into the wind, but with a clear intent to assist, to provoke change, or to reveal injustice. Our action and our voice are acts of indignation, a refusal to accept an active or passive assault on the other.

Nou gaat MSF veel verder in het uitvoeren van hun missie dan de motivatie van de gemiddelde geneeskundestudent, maar wat opvalt is dat de basis wel hetzelfde is:

Citaat (*1: Millan, 2005)
The study revealed a strong valuation of the humanistic aspects of medicine; openness to new experiences; a deep personal identification with the choice of profession; a critical need for fulfillment in their careers; and conscious and unconscious desires to help people and be recognized for their usefulness, without being narcissistic.

Als ik dit zo lees, dan is feitelijk MSF de belichaming van hetgeen aankomende artsen willen bereiken in hun leven als geneeskundige: Zij voelen zich genezer en zijn erin heilig overtuigd, een sterke drang om hun carrière betekenis te geven, een bewust en onbewust verlangen om mensen te helpen en om erkend te worden voor hun nut, zonder er over te pochen. Ik kan op grond van deze kennis niet anders concluderen van MSF zorg levert zoals het bedoeld is, aan mensen die het nodig hebben, nee, niet alleen nodig hebben, maar mensen die het willen accepteren, aannemen en aan wie het gegeven kan worden.

Ik hoop maar niet dat er eerst oorlog moet komen om MSF in ons land actief te laten worden.

Literatuur:
1. Luiz Roberto Millan; et al. – What is behind a student’s choice for becoming a doctor? (Clinics vol.60 no.2 São Paulo Apr. 2005)
2. The Nobel Peace Prize speech – Delivered by Dr. James Orbinski, President of the MSF International Council, in Oslo, Norway on 10 December 1999.